Her kontrol bir ölçümdür. Ve her ölçüm, bir ihtimali öldürür. İnsan bunu çoğu zaman fark etmez. Zanneder ki kontrol etmek güvenlidir. Zanneder ki “bir bakayım, emin olayım” demek akıllılıktır. Değildir. Kontrol, merak değildir. Kontrol, korkunun kibar hâlidir. Şüphe ise daha sinsidir. Masum görünür. “Ben sadece gerçekçi oluyorum” der. Ama her seferinde aynı yere çalışır: Alanı daraltmaya. Şans dediğin şey, zeka meselesi değildir. Hatta çoğu zaman yetenekle bile alakası yoktur

Bazı sessizlikler vardır, konuşmamaktan değil, fazla şey söylemekten oluşur. İçinde biriken cümleler ağırlaşır, zamanla ses olmaktan çıkar, yük olur. Taşıdığını sandığın şeyler aslında seni taşır. Fark etmezsin. Ta ki bir gün durana kadar. Durduğunda anlarsın: Kaçtığın şeyler koşmaz, sadece bekler. Ve sen ne kadar hızlanırsan onlar o kadar derine yerleşir. Zihin çözmek istemez bazen, oyalanmak ister. Sorar gibi yapar, ama cevaplardan korkar. Bu yüzden aynı duyguyu bin farklı

Her gün yeni bir anlam icat ediyoruz. Ama kimse sormuyor: Bu anlamlar kimin hayatına değiyor? Toprağa gömülen günlerin ardından, sıfırdan başlamak yerine neden birbirimizden kopuyoruz? Gelişenler ve sabitlik arayanlar… Aslında ikisi de aynı yerden yola çıkmıştı: İçgüdüsel bir niyetten. Anlamlı olma arzusundan. Biz ise anlamı küçük parçalara böldük. Daha incelttik, daha sofistike hale getirdik. Buna “gelişim” dedik. Oysa toplumla birlikte gelişen bireylerin kopuşu, her gün bir

Sanatsız bir dünyada zaman sararmış bir fotoğraf olur. Ama sanat… sanat, öyle değil. Eğlence için değil; direniş için var. Bir sahnede yalnızca ses filan değil; kırılganlığımızın yankısı doğar. Sessizlik yalnızca boşluk değil; bir işaret haline gelir. Karanlık yalnızca yokluk değil; aydınlığa çağrıdır. Sanatçılar, iç manzaramızın kâşifleridir. Bizimle birlikte inerler varlığın tahribatına, sonra çıkarırlar kendimizi yeniden tanımaya — bir öncesi yokmuş gibi değil; bir sonrası

Hiçbir program , hiçbir algoritma, hiçbir yapay zekâ insan kulağının sezgisel duyarlılığını şu anda tam olarak taklit edemez. Edemiyor da... Teknoloji ilerledikçe, insan sesinin yerini değil, sadece yankısını yaratabiliyor. Oysa sanatın özü, “duymak” değil “dinlemek”tir —ve bu fark, bizi hâlâ insan yapan en derin boşluktur. Yapay zekâ, gerçekten de harika bir şey olabilir. Bence öyle de. Ama çalışan insanların hukuki bilgisizliği, yazılımcıların kendi hayatlarını zenginleştir

İnsan, anlamsız bir dünyada anlam arayan tek varlıktır. Evren sessizdir; yıldızlar hiçbir şey söylemez. Ama biz susamayız. Bir anlam ararız — bazen bir bakışta, bazen bir şarkıda, bazen de hiç dönmeyecek birinin ardında. Dünya büyük bir tiyatro sahnesi gibidir. Kimi rollerini ezberlemiş, kimi hâlâ doğaçlama yapıyor. Ve perde kapanmadan önce herkes bir kez olsun aynı soruyu soruyor: “Bütün bunlar neden?” Belki anlam dediğimiz şey, bulunması gereken bir hedef değil, sadece insa

İnsan, yaşadığı anı değil; onun zirvesini ve sonunu hatırlar. Bir konserin en coşkulu notası, bir ilişkinin en kırıcı cümlesi, bir günün...

Bazı insanlar susmayı, bazıları unutmayı öğrenir… Ama biz, beklemeyi  öğrendik. Belki de sevilmeyi değil, sevilmeyi beklemeyi  sevdik....

Şehirler hâlâ parlıyor. Ama insanlar yavaş yavaş siliniyor. Işıkların altında konuşanlar çoğalıyor, ama kimse neden yorgun olduğunu...

İnsanın en büyük arzusu, anlaşılmaktır. Bir cümlenin, bir bakışın ya da bir nefesin içinde kendi varlığını bulmak ister. Fakat ne zaman...

Bence uzun zaman oldu. Kendimle konuşmayalı, kendi sesimi içten içe duymayalı. Dışarıda çok şey anlatıyorum gibi görünüyor ama içimde bir...

Bugün ülkem yandı. Sadece orman değil… Toprak değil… İnsan da yandı. Anne, çocuk, itfaiyeci… Belki bir çoban. Belki adı hiç yazılmayacak...

Bir zamanlar duvarlara umut yazılırdı. Şimdi duvarlar dilsiz, insanlar ise sesli ama hissiz. “Savaşma, seviş.” dedik… Ama savaşanlar...

Her şey hızla değişiyor gibi görünüyor. Görüntüler geçiyor, sesler yankılanıyor, ışıklar bir yanıp bir sönüyor...ama kimse gerçekten...

İnsanlık, sınırlarla doğar. Teninin, aklının, kalbinin… Her şeyin bir sınırı vardır. Ama ne gariptir ki insan, var olduğu günden bu yana...

Ayakkabılarım çamurlu, Ama içim tertemizdi yola çıkarken. Bir harita çizmedim, Çünkü gideceğim yerin adı: Bilmiyorum. Köylerden geçtim,...

Hayat kısa... Kuşlar bile aceleyle uçuyor... ...