20 Mart

- diye bir gün var.“Dünyanın En Mutlu Günü” diye geçiyor.

İlk duyduğumda açıkçası biraz garip gelmişti. Yani mutluluk… gerçekten bir güne sığdırılabilecek bir şey mi?

Sonra baktım, bu gün öyle rastgele seçilmemiş. United Nations tarafından ilan edilmiş.

Amaç da aslında basit: insanlara mutluluğu hatırlatmak. Sadece para, güç, başarı değil…insanın iyi olma hali de önemli demek.

Bir nevi “ dur, bir düşün” günü.

Ama işin ironik tarafı şu:

Bize mutluluğu hatırlatmak için takvimde özel bir gün olması gerekiyor.

Yani unutmuşuz.

O kadar unutmuşuz ki, biri çıkıp “20 Mart’ta mutlu olun” demiş.

Biz de olmuşuz.

Belki birkaç saatliğine.

Amacı buydu: hatırlamak, hatırlatmak ve belki de bir anlığına hep birlikte aynı duyguda buluşmak.

Global bir his yaratmak istediler. Ortak bir sevinç. Ortak bir nefes.

Yıllar geçti.

Ve biz…o günlerin üzerinden geçtikçe tekrar tekrar utanmayı öğrendik.

Utanmalara doyamadık.

Bir hatırlatma gibi. Bir bildirim gibi. Bir alarm sesi gibi.

Olduk mu?

Belki bir kahve süresi kadar.

Belki bir şarkı boyunca. Belki birinin gözlerine bakarken.

Sonra yine dağıldık.

Günümüz şartları… işte.

Ama o gün geçtikten sadece bir hafta sonra, dünya yine kendi gerçeğine döndü.

Israel– Palestine conflict devam etti.

Bazı çocuklar oyun oynadı, bazıları… hiç büyüyemedi.

Bazı kararlar alındı, bazı hayatlar daha başlamadan silindi.

İroni şu:

İnsanlık, mutluluğu bir güne sığdıracak kadar çaresiz, ama acıyı her güne yayacak kadar organize.

Takvimlerimiz tertipli, vicdanlarımız dağınık.

Bahar geldi.

Ağaçlar yine çiçek açtı, hiçbir şey olmamış gibi.

Kuşlar uçtu, hiçbir şey olmamış gibi.

Doğa hiçbir şey sormadı.

“Mutlu musun?” demedi.

Çünkü o zaten yaşıyor. Bizim gibi kendini ikna etmiyor.

Biz ise hâlâ bir gün seçip mutlu olmaya çalışıyoruz.

Bir güne sığdırıyoruz içimizi, geri kalan günlere bırakamadığımız ne varsa.

Belki de sorun bu.

Belki de “Dünyanın en mutlu günü” ilan edildiği gün değil…

hiç kimsenin buna ihtiyaç duymadığı gündür.

Mutluluğun hatırlatılmadığı, çünkü unutulmadığı bir gün.

Ve belli ki o gün hâlâ gelmedi.

Ama en acısı şu:

Biz hâlâ gelecekmiş gibi yaşıyoruz...