“Yeraltında Kırık Bir Gezegen”

Şehirler hâlâ parlıyor.

Ama insanlar yavaş yavaş siliniyor.

Işıkların altında konuşanlar çoğalıyor, ama kimse neden yorgun olduğunu sormuyor.

Gökyüzü yanıyor, okyanuslar ağlıyor, bizse her gün biraz daha ekranlara gömülüyoruz. Adalet fısıldıyor, para bağırıyor. Ve herkes barıştan bahsediyor, ama kimse silahını yere bırakmıyor.

Bu gösteri uzun süredir devam ediyor. Perdeler kapalı, roller ezber ve müzik çoktan sustu —ama ışıklar hâlâ yanıyor, sanki hiçbir şey olmamış gibi.

Sevgi artık bir lüks. Umut, indirime girmiş bir kelime. Bir zamanlar birini gerçekten seven herkes, şimdi sadece kendini seviyor.

Kameralar hep açık, herkes gülümsüyor kendi yalanına. Ruhlar satılık ve herkes koşar gibi yapıyor ama yerinden kıpırdamıyor. Kendi kafesini yapan herkes, buna “özgürlük” diyor.

Telefonların mavi ışığında uyuyoruz artık. Rüyalarımız bile bize ait değil. Uyanık olduğumuzu söylüyoruz, ama gözlerimiz gerçeği değil, sadece parlayan sahteyi görüyor.

Bayraklar hâlâ dalgalanıyor, çocuklar hâlâ günahın şarkılarını öğreniyor. Gerçek yasak, iyilik suskun. Ve dünya dönmeye devam ediyor, sistem kıs kıs gülüyor.

Yeraltında bir ses var:kırılmış bir şeyin yankısı. Fısıltılar yükseliyor, sessiz bir savaşın içindeyiz. Kırık bir gezegenin üzerinde yürüyoruz ve hâlâ buna “barış” diyoruz.

Ama herkes biliyor —aslında her şey sustu. Müzik sustu. İnsan sustu. Dünya da.

Akyurek Berlin 25