“Ateş Yaktıysa, Neden Dumanı Yalan Kokuyor?”

Bugün ülkem yandı.

Sadece orman değil…

Toprak değil…

İnsan da yandı.

Anne, çocuk, itfaiyeci…

Belki bir çoban.

Belki adı hiç yazılmayacak biri.

Sadece "bir kişi" olarak geçecek haberlerde.

Ama ben duyuyorum.

Yanık kokusunun arasında bir sessizlik var.

Ve o sessizlik...

En çok duman gibi yükseliyor vicdanı olanların içinden.

Bugün biri şehit oldu dediler.

Ama ne uğruna öldü söylemediler.

Çünkü gerçek, açıklanamayacak kadar çıplaktı.

Çünkü ihmallerin, hesapların ve yalanların üstünü örtecek en kolay şey; şehitlik kelimesiydi.

Ama ben unutmam.

Sen de unutma.

İnsan hayatı kutsaldır.

İnsan, yalnız kaldığında değil…yalana mahkûm bırakıldığında ölür.

Ben öfkeli değilim artık.

Ben yorgunum.

Sürekli susmaya zorlanan bir halkın içinde çığlık gibi duran gerçeklerden yoruldum.

Bugün ülkem yine yandı.

Ama en çok, içimizdeki güven kül oldu yine ve yine...

Akyürek Temmuz