Bir sokak vardı. Kaldırımları çatlamış, eski binaların gölgesinde kaybolmuş bir sokak. Güneşin ilk ışıkları, yere saçılmış cam...

Bir sokak vardı. Dar, loş ve zamanın ağırlığını taşıyan taşlarla döşeli. Sokağın sonunda bir kapı duruyordu. Yıllar içinde rengi solmuş,...

Bir duvar vardı. Yüksek, sessiz ve gri. Üzerine yazılmış isimler, tarihleriyle birlikte. Kimi büyük harflerle, cesurca bağırıyordu. Kimi...

Schopenhauer… Adını duyduğumda bile zihnimde bir ağırlık beliriyor. Filozof, hayatı pek de sevimli bir yer olarak görmemiş. Aşka ve...

Bugün dünya yine kendi bildiğini okuyor. Haberler, birbirine benzeyen manşetlerle dolup taşmış. Bir köşede birileri milyon dolarlık bir...

Öğrenci, bilgeye sordu:“Hayatta zorlukları nasıl aşarım?” Bilge, bir taşı gösterdi ve dedi:“Bu taş, suyun sabrıyla şekil aldı. Su güçlü...

“Bugün, geçmişin gölgelerinden değil, kendi ışığından güç al.” “Her sabah bir yeniliktir, yeter ki gözlerinle değil, kalbinle gör.”

“Zaman, her şeyin cevabını fısıldar. Ama duymak için beklemen gerekir.”

Bir yıl daha geçti. Zaman usulca akıp gitti. Şimdi takvimin son sayfasına bakarken, geçen yılın anıları birer birer zihnimde beliriyor....

Beşiktaş İskelesi’ndeki sabah havasını bilirsiniz. Denizden gelen tuzlu bir serinlik, martıların çığlıkları ve çay bardaklarının ince bir...

Bugün piyano başında otururken, tuşlara dokunan parmaklarım sanki bana ait değilmiş gibi hissettim. Her notada bir yankı vardı, ama o...

Bugün kendimi yine aynı pencerenin önünde buldum. Gökyüzü gri, ama gri bile sakinliğin bir rengi değil midir? Franz Kafka’nın dediği...

Bugün, sabahın ilk ışıkları odaya usulca dolarken, pencerenin kenarına oturup düşüncelere daldım. Camın arkasında şehir, sessiz bir nefes...

Her gün binlerce düşünce zihnimizde dolaşıyor. Peki, hangisi gerçekten bizim? Bir bildirim sesiyle bölünen anda, gerçekten orada mıyız?...

Bir gün, genç Ludwig van Beethoven, çalışmak için sevgili piyanosunun başına oturmuştu. Fakat o gün, ilham ona pek uğramıyordu. Notalar...

Bugün... Öyle bir hisle uyandım ki, tarif etmesi zor. Sanki gece boyunca evren benimle konuşmuş, rüyalarımda bir şeyler fısıldamıştı....

Dün gece... Öyle bir şey oldu ki, anlatması kelimeleri zorluyor. Her şey, gece yarısı sessizlik kente indiğinde başladı. Gökyüzünde...

Gece... Saat ilerlemiş, dünya susmuştu. Şehir, gürültüsünü geri çekmiş, yerini ince bir sessizliğe bırakmıştı. Kendi nefesimi...

Kağıtta bir çizgi çekiyorum. İnce, zar zor görülen bir çizgi. Bir sınır mı bu?Yoksa bir başlangıç mı? Çizginin diğer ucunda bir nokta...